چكيده : خدايا آنها كه امين ودايع تو و مخزن الاسرار و معدن انوارت شده اند آنقدر بر عبوديت پاى فشردند كه به حقيقت آن دست يافتند و محبت تو در سراسر وجودشان رسوخ كرد ، نطق ها و نفس هايشان از تو ، باتو و براى تو شد . در اين چند سطر ناچيز برآنيم تا از آنان بگوييم ، تنها براى اين كه با شناخت آنها ملكوت حق را بشناسيم . مى خواهيم از مردى بگوييم كه از تبار پاك و شريفى است كه پاكى را نسل به نسل منتقل كرده اند ، درباره مردى كه در دامان پدرى پاك و وارسته تربيت شده و تحت اين تربيت در مدت كوتاهى به درجه اجتهاد و عرفان رسيده ، تحت تعليم استادان بزرگوار بوده و خود نيز شاگردان بزرگوارى و بلند مرتبه اى تربيت كرده . آرى اين احوال مردى است كه چهل سال درد طلب و عشق آرام و قرار و خوراك را از او ربوده ، ضمير الهى اش او را به عالم قدس مى خواند ، به در و ديوار مى كوبد و مى خواهد به هر نحو كه شده از اين خاندان طبيعت به عالم نور و ملكوت پا بگذارد . معشوق هرچقدر گران بهاتر باشد بايد برايش بى پرواتر از جان گذشت و او سالهاست كه روى نياز به كوى دوست دارد ، هر ناملايماتى را به جان مى خرد و استقامت پيشه مىكند چرا او مى خواهد به هر طريقى در دل دوست نفوذ كند . اما چگونه مى توان به وصف ابرمردى چون آيت الله قاضى نشست كه در بزرگى اش همين بس كه آنچه از او نگفته اند و نتوانند گفت طومارهاست و آنچه گفته اند سطرى است ناتمام . مقدمه : به ذره‌اى مىنگرم سرگردان كه در امتداد نور خورشيد عزم سفر دارد و ملتمسانه به او مىگويم : اگر به او رسيدى ، به اينجا بازگرد و برايمان از او بگو و او به من مى نگرد و آرام پاسخ مىدهد : آن را كه خبر شد خبرى باز نيامد امام صادق ( ع ) :